"Δε θέλω καρδιά μου να κλαις"

Είχα μια κουβέντα χθες... κι ετσι απλά (όσο απλό μπορεί να είναι, που δεν ξέρω αν μπορεί)... θυμηθήκαμε τον Άσιμο, όταν γύρισα τον "άκουσα" πάλι... κάτι που είχα χρόνια να κάνω είναι η αλήθεια...και κακώς...
Δε θα σχολιάσω τίποτα άλλο, έτσι για να μην χαλάσω, αυτό που ακολουθεί..:

"Τον πόλεμο μισώ, κι απ' τη ζωή αποζητώ
Να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
Κι ας ήταν μια φορά, να μ' είχες πάρει αγκαλιά
Το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.........

Δε θέλω καρδιά μου να κλαις για όσα περάσαμε χθες,
χαλάσανε τόσα πολλά μα βρες μονοπάτι ξανά,
δεν ξέρει ο κόσμος να ζει, κατέβα να πάμε πεζοί,
εκεί που καθένας ζητά να βρει τη μιλιά του ξανά".......(Ν. Ασιμος)

Πολύ μπροστά η ... Βραζιλία!

Το παραθέτω όπως ακριβώς δημοσιεύτηκε στο site της Καθημερινής... και οι σκέψεις δικιές σας..

Εγχειρήσεις αλλαγής φύλου δημοσία δαπάνη στη Βραζιλία

Η κυβέρνηση της Βραζιλίας θα αρχίσει να πληρώνει για τις εγχειρήσεις αλλαγής φύλου στα δημόσια νοσοκομεία, μετέδωσαν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, επικαλούμενα δηλώσεις του προέδρου Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα και του υπουργού Υγείας, Ζοζέ Γκόμες Τεμποράο.
Ο υπουργός Υγείας έκανε την ανακοίνωση αυτή αργά το βράδυ της Πέμπτης, όταν, μαζί με τον Λούλα, άνοιξαν τις εργασίες του πρώτου Εθνικού Συνεδρίου Συνέδριο Ομοφυλοφίλων, Λεσβιών, Αμφισεξουαλικών, Τραβεστί και Τρανσέξουαλ, που διεξάγεται στην Μπραζίλια.
Ο Γκόμες Τεμποράο είπε ότι η απόφαση αυτή είναι σύμφωνη με την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση όσον αφορά τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Ο Λούλα είπε μάλιστα ότι η άρνηση του κράτους να πληρώσει αυτές τις εγχειρήσεις ισοδυναμεί με «διάκριση».
Όταν πληρώνετε φόρους κανείς δεν σας ρωτάει ποιος είναι ο σεξουαλικός προσανατολισμός σας. Γιατί να γίνονται διακρίσεις σε βάρος σας όταν αποφασίζετε ελεύθερα τι θα κάνετε με το κορμί σας;» διερωτήθηκε ο πρόεδρος της Βραζιλίας.
Το Ομοσπονδιακό Ιατρικό Συμβούλιο της Βραζιλίας είχε εγκρίνει τις εγχειρήσεις αυτές στα τέλη της δεκαετίας του 1990 όμως μέχρι τώρα γίνονταν μόνο σε ιδιωτικές κλινικές και το κόστος τους είναι πολύ υψηλό. Όπως είπε ο Γκόμες Τεμποράο, αρχικά οι επεμβάσεις αυτού του είδους θα γίνονται μόνο στα πανεπιστημιακά νοσοκομεία των μεγάλων πόλεων.

Ζήτω οι μαϊντανοί!!

Και οι ειδήμονες ξαναχτυπούν.
Φαίνεται πως όλοι αυτοί οι «μαϊντανοί» περιμένουν να γίνει κάτι τόσο άσχημο, προκειμένου να βγουν στα παράθυρα και να αρχίσουν να αναλύουν. Ο αγαπητός ηθοποιός είναι νεκρός. Είναι νεκρός εδώ και μέρες. Δεν είναι ώρα πια να σταματήσει το «σίριαλ»; Ο Νίκος Σεργιανόπουλος έφυγε από τη ζωή και τότε θυμήθηκαν όλοι να αναλύσουν κάθε λογής κοινωνικό φαινόμενο.
Παριστάνοντας τους «επιτυχημένους» ντετέκτιβ, γιατροί, δικηγόροι, ψυχολόγοι και δημοσιογράφοι αναλύουν καθημερινά τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις και τη μάστιγα των ναρκωτικών. Όλα αυτά όμως τα θυμηθήκαμε τώρα και με αφορμή έναν άνθρωπο, επειδή τυγχάνει να είναι επώνυμος. Κάποια στιγμή όμως πρέπει όλοι αυτοί να σκεφτούν ότι πιθανόν παρακολουθεί ειδήσεις, «πρωινάδικα» και όλες τις άλλες «κουσκουσιάρικες» εκπομπές, η μητέρα του, η αδερφή του και η οικογένεια του. Και όλοι αυτοί πραγματικά πενθούν… μα μάλλον δεν τους αφήνουν.
Οι επιλογές ήταν δικές του και τώρα πια δε μπορεί να απαντήσει σε τίποτα. Δεν μπορείς την ώρα που ο άλλος «έφυγε», να του ασκείς κριτική για τον τρόπο ζωής του. Φτάνει πια. Λίγο αξιοπρέπεια και ελάχιστος σεβασμός.
Ξαφνικά, όταν οι εκπομπές δεν «παίζουν» αυτό καθαυτό το γεγονός, αρκούνται στο να παίξουν θέματα για την ανδρική πορνεία, την ομοφυλοφιλία και τα ναρκωτικά. Γιατροί κάθε ειδικότητας και ψυχολόγοι κάνουν λόγο για τους κινδύνους του «αγοραίου» έρωτα. Αφήστε να περάσει λίγος καιρός. Κάποιοι άνθρωποι υποφέρουν πραγματικά.
Σταματήστε, γιατί αλλιώς θα κλείσει για πάντα η ΤV. Και το εύχομαι.

Τρέξτε να δω που θα φτάσουμε!

Είναι δουλειές που όταν σε βάζουν σε όρια...απλά δε μπορείς...δεν ξέρω αν εγώ είμαι η περίεργη, παρατήρησα όμως και τα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν ήχησε στα αυτιά μας η λέξη "παρουσιολόγιο"...Ε, ας βγάλουμε και έναν "παρουσιολόγο" τότε..τον καλύτερο συνάδελφο...!Τι να πω!

Μπορεί κάποιος που δουλεύει για παράδειγμα στο δημόσιο...να διαβάσει τα παραπάνω και να του φανούν κάπως...εμείς όμως είμαστε άλλοι κατάσταση, άλλη "πάστα", άλλη φάση εντελώς για να το πω πιο απλά...

Δε μπορεί κάποιος που δεν είναι εντάξει να έχει τέτοιες απαιτήσεις...!; κι όμως μπορεί..
κι ας μην έχουμε ασφάλιση, κι ας κάνουμε και άλλες δουλειές για να τα βγάλουμε πέρα ή έστω για να μπορούμε να πάμε σε ένα γιατρό!

Και μετά σου λέει G700! Αυτό δεν είναι μόνο η Γενιά τον 700, είναι η γενιά των "χίλιων κομματιών"..αυτών που δεν έχουν προσωπική ζωή και αυτών που δεν έχουν χρόνο ούτε καν να ερωτευτούν! Και ναι, αυτό είναι πρόβλημα...

Ταλαιπωρία δίχως νόημα και πάλι!

Λήγουν την Παρασκευή οι αιτήσεις για τους ωρομίσθιους και αναπληρωτές καθηγητές για το σχολ. έτος 2008- 2009. Στο κτίριο της Σαπφούς λοιπόν χθες συνέβαινε το αδιαχώρητο. Δε λέω οι υπάλληλοι προσπάθησαν για το καλύτερο …πώς όμως γίνεται να εξυπηρετηθούν όλες οι ειδικότητες από μόλις τρία άτομα; Η μάλλον δύο αφού ο ένας μονίμως έκανε διάλειμμα; Δε θα αναφερθώ ιδιαίτερα σε όλους όσους: «Απλά μια ερώτηση να κάνω», γιατί απλά κι εγώ μια «αίτηση να δώσω!» θέλω. Υπάρχουν στην είσοδο «Πληροφορίες» κύριοι μου!
Και όλα αυτά στην εποχή του διαδικτύου, που όπως είπε και κάποιος αγανακτισμένος: «παπούτσια από Αμερική μπορώ να αγοράσω, μια αίτηση στο ΥΠΕΠΘ όμως ηλεκτρονικά, γιατί δε μπορώ να κάνω»; Ε, ναι ταλαιπωρία δίχως νόημα, που κάποια στιγμή πρέπει να λάβει τέλος και στη χώρα μας!
Και φυσικά χωρίς αυτό να σημαίνει ομαδικές απολύσεις!
ΕΛΕΟΣ! Γιατί να πρέπει να χάνουμε ένα ολόκληρο πρωινό για να παραδώσουμε μια αίτηση;
Μας ρωτούν αν μπορούμε να το διαθέσουμε; Η αν μπορούν να μας το χαρίσουν οι εργοδότες μας; Δεν περιμένουμε όλοι από αυτό, για να ζήσουμε, ούτε αυτό για να δουλέψουμε!

Πρώτη Μαίου

Από χθες το βράδυ αγχώθηκα, για το πώς θα μεταφερθώ στη δουλειά μου, στο κέντρο...βλέπετε διάφορα δημοσιεύματα "φρόντισαν" να μας αγχώσουν... δε θα έχει λεωφορεία, δε θα έχει ταξί κτλ...τι να πεις!
Οφείλω να ομολογήσω ότι έφτασα νωρίτερα από κάθε άλλη φορά, η διαδρομή του λεωφορείου ήταν διάρκειας μόλις 15 λεπτών, ενώ άλλες φορές φτάνει και τα 50. Η δε πόλη ήταν "όμορφα" άδεια... Άδεια, ναι...
Στις συγκεντρώσεις τα άτομα μπορούσες να τα μετρήσεις με άνεση. Η δε ηλικία τους άξια αναφοράς (45-65)... Υπήρχαν βέβαια και οι νεολαίοι, με το classic κόκκινο μπλουζάκι του Τσε...! Κι ας φώναζαν από τα μεγάφωνα ότι σήμερα δεν είναι αργία, αλλά απεργία..
Δυστυχώς όμως ξέρω ότι οι περισσότεροι γνωστοί μου δουλεύουν, ενώ όσοι δε δουλεύουν άδραξαν την ευκαιρία και απολαμβάνουν τον ήλιο σε κάποια εξοχή...
Δεν ξέρω αν οι εποχές "φθείρονται", πάντως οι συνήθειες αλλάζουν...

Ξαφνικά κατάλαβα: υπήρχε πρόβλημα!

Ήρθε προχθές η γιαγιά από το σπίτι...σε μία από τις "σπάνιες" εμφανίσεις της... δε θέλει λέει να μας να ενοχλεί...κάθησε, στέλνω ένα mail κι έρχομαι, της λέω. Ήρθε δίπλα μου, τι είναι παιδί μου το mail; ακούω και ξανακούω, μα δεν καταλαβαίνω...κι εκεί ξεκίνησε το βάσανο!
Προσπάθησα με απλά λόγια, έκανε ότι κατάλαβε...τουλάχιστον έδειχνε ότι είχε διάθεση...

Διερωτώμαι όμως: Πώς μπορείς άραγε να το μεταφέρεις σε εκείνη τη γενιά; Κι εγώ δε λέω να μιλάμε για internet, να μιλάμε για διαδίκτυο. Να μιλάμε για ηλεκτρονική αλληλογραφία, κι όμως και πάλι υπάρχει... χάσμα και... χάος.
Της είπα λοιπόν ότι αντί να στείλω γράμμα από το ταχυδρομείο...το στέλνω από εδώ...
Κι εκείνη απλά χαμογέλασε και είπε... ωραία!Κι εγώ ένιωσα περίεργα...
Μια τόσο βασανισμένη γενιά που κουράστηκε πραγματικά πολύ... απλά πλέον δεν καταλαβαίνει τίποτα...άδικο έτσι;
Ξέρω πως δε φταίμε, μα λίγο... ας τους διευκολύνουμε... όπου μπορούμε.