Καληνύχτα....

Κοιμήσου τώρα… Τώρα μπορείς να ηρεμήσεις. Είμαστε οι δυο μας. Επιλέξαμε να είμαστε οι δυο μας…Κοιμήσου και δε θα αφήσω κανέναν να σε πειράξει, κανέναν να σε ξυπνήσει, μα σίγουρα κανέναν να σε «χαλάσει»….
Αυτή η φορά θα είναι διαφορετική, το νιώθεις κι εσύ…
Μείνε για όσο θέλεις, φτάνει να ηρεμήσεις.
Δε θα σου βάλω όρους, τουλάχιστον όχι σαν αυτούς που έχεις συνηθίσει, όχι σαν αυτούς που σε ενοχλούν και όχι σαν αυτούς που δε σου αρέσουν…
Μόνο ένα πράγμα θα σου ζητήσω, και θα στο ζητήσω με αγάπη
Με πολλή αγάπη για σένα και εμένα...όταν ξυπνήσεις....Χαμογέλασέ μου!
Σου αξίζει δεν νομίζεις; Μου αξίζει…, διαφωνείς;

Πάει ο παλιός ο χρόνος...

Πάει πέταξε και αυτή η χρονιά…Να πάει και να μην ξανάρθει ίδια δηλαδή…Ας ελπίσουμε σε κάτι καλύτερο… ότι και να είναι όμως ένα «μνημόσυνο»- αφιέρωση το έχω ανάγκη…έτσι για να μην ξεχνάμε και να έχουμε να συγκρίνουμε το 2009 όταν θα μας αφήνει και εκείνο….

Βέβαια αυτά που «είδαν» τα δικά μου μάτια…μπορεί άλλους να τους αφήνουν αδιάφορους…αλλά ας πούμε για παράδειγμα μπορώ να ξεχάσω εγώ τον Ομπάμα; Και λόγω δουλειάς δηλαδή δε νομίζω να έχω ασχοληθεί με άλλον άντρα τόσο πολύ στη ζωή μου!!! Θα βγει, δε θα βγει….τι θα γίνει! Βγήκε τελικά και το αν ησυχάσαμε θα φανεί!!!

Οικονομική κρίση! Τι να πεις τώρα; Τουλάχιστον μας λύθηκε η απορία γιατί η Ελλάδα αγγίζει τη φτώχεια! Η παγκόσμια οικονομική κρίση φταίει
(όπως ισχυρίζονται!!!)..Ε ναι, μα δε θυμάστε το 2007 που ήμασταν πλούσιοι;

Ολυμπιακοί αγώνες, πανικός στο Πεκίνο για να αγγίξουν όλα την τελειότητα για το μεγάλο γεγονός….εμείς που δεν ασχολούμαστε και πολύ, τουλάχιστον είχαμε τη ευκαιρία να γνωρίσουμε τους δύο σούπερ αθλητές, Μάικλ Φελπς και Γιουσέιν Μπολτ και να τους θαυμάσουμε! Καλά που ήταν αυτοί δηλαδή και είδαμε θέαμα, μια κάποια από τα καμάρια μας τα… ντοπάρισαν!;

Φυσικά πώς μπορώ να ξεχάσω το θλιβερό γεγονός που «έπεσε» πάνω στους Ολυμπιακούς…. Ρωσία- Γεωργία: αστραπιαία βία με αμέτρητους νεκρούς…

Μιανμάρ τον Μάιο: ο «Ναργκίς» χτυπά, καταστρέφει τα πάντα… και μετά «χτυπά» και η γραφειοκρατία! Η χούντα δεν επέτρεψε την είσοδο στις διεθνείς ομάδες διάσωσης…

Είναι και άλλα πάρα πολλά….αλλά πάμε λίγο στα δικά μας. Δεκέμβρης του 08: Σφαίρα αστυνομικού- Αλέξης- Εξάρχεια….και μετά αυτό ήταν… Η χώρα καίγεται.

Φέτος αντί να πάρω τα κλασικά ”forwarded” sms, πήρα: «Όσες μολότοφ ρίχτηκαν σε όλη τη χώρα φέτος, τόσες χαρές σου εύχομαι να έχεις το νέο έτος». Μάλλον μου εύχονται πολλές πολλές χαρές, ε;

Μια ελάχιστη αναφορά σε Βατοπέδι, έτσι γιατί υπήρχε και απασχολεί ακόμη… αλλά τους βαρέθηκα «Άντε, Θοδωρή πάρε τη γυναικούλα σου και τράβα σπιτάκι σου» και συ και όλοι! Γίνετε να πατήσουμε ένα κουμπί και να ξυπνήσουμε σε άλλη χώρα; Κουράσατε και χάσατε…Δε φάνηκε ακόμη, αλλά θα φανεί! Και εύχομαι τότε να πονέσει….

Λέτζερ και Παπαχρόνης: «Έφυγαν» νωρίς…Κρίμα, είχαν πολλά να δώσουν…Σεργιαννόπουλος: «Έφυγε» και για μέρες μετά σίγουρα δεν ηρέμησε… Για μια ακόμη φορά δυστυχώς φάνηκε η ποιότητα μας. Οι κριτές των πάντων έπιασαν δουλειά και «έτριψαν» τα χεράκια τους. Τι περιμένεις βέβαια όταν αυτό αποτελεί για αυτούς ένα διάλειμμα στο μονοπώλιο του ενδιαφερόντος τους: «Να γίνει ή όχι σήριαλ η ζωή της Βουγιουκλάκη;»

Και λίγο για την ποπ αλλαγή στην καθημερινότητα μας: άπειρες συζητήσεις για μήνες για τα εισιτήρια με προορισμό την πολυπόθητη συναυλία: Madonna on stage!

Αυτά και άλλα πολλά είχε η χρονιά μας….και καλά και όχι. Ας ελπίσουμε το 09 να πάρει ότι μας πόνεσε το 08….

Απλά επειδή εκτός από τον κόσμο, είναι και ο δικός μας ο microκοσμος με τις δικές του απλές και όμορφες ή άσχημες καταστάσεις… εγώ (τώρα μπορώ χαλαρά να θεωρηθώ και μελό και γραφική αλλά θέλω να το κάνω…)θα αναφερθώ και σε αυτούς που «στιγμάτισαν» τη δική μου καθημερινότητα. Αρχικά στους συναδέλφους μου, που μετά από ενάμιση χρόνο τους άφησα και δεν το κρύβω ότι στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Δύσκολο να πετύχεις τέτοιο κλίμα σε τέτοια δουλειά. Βέβαια αυτό έπρεπε να το έχει καταλάβει και κάποιος άλλος και να το «εκμεταλλευτεί» κιόλας. Αλλά τι να πεις! Δε μπορεί να είναι όλα τέλεια!

Στα δύο πουλιά που πέταξαν για αλλού! Κι όχι τίποτα άλλο ξαναμετακόμισα, εκεί που το χα συνηθίσει! Και έχασα και το χαλαρωτικό τσαγάκι- κρασάκι και κους κους τα βράδια με τη φιλεναδούλα !

Στους φίλους μου και ειδικά στους Γ & Γ & Μ που ήταν και είναι εκεί…Αν και εσένα Γ2 πάει η Αγγλία σε κέρδισε! Και εσύ ρε Μ «κατέβα λίγο να σε δούμε!» γιατί του χρόνου δε θα έχει αναφορά!

Σε εκείνον που ήρθε, αλλά έφυγε… Ξέρεις αυτά τα ξαφνικά, ξαφνικά αρχίζουν, ξαφνικά τελειώνουν! Τώρα καλά τα λέμε, τότε τι κάνουμε που δεν το καταλαβαίνουμε! Ε το πολύ σου αφήνουν κανένα «κουσουράκι» και τους θυμάσαι θες δε θες όταν αλλάζει ο καιρός!

Σε αυτόν που με στηρίζει έτσι απλά! Ζήτω η τεχνολογία και οι καλοί άνθρωποι!

Αν και δεν πρέπει, αλλά και σε εκείνον που με έχει περάσει για την αίθουσα αναμονής για καπνιστές μεταξύ δύο ταξιδιών εδώ και χρόνια! Το κάπνισμα απαγορεύεται και εδώ πια! Κοίτα την πινακίδα!

Στους μαθητές μου, γιατί αυτά τα παιδάκια είναι που αρχίζουν να με κάνουν να αγαπώ το νέο μου επάγγελμα!

Σε αυτούς που χαμογελάνε! Που μπορούν ακόμη να λένε σε αγαπώ και ζητούν συγγνώμη όταν φταίνε!

Σε εκείνη τη φίλη μου που freakάρει μονίμως τελευταία…Θα μου πεις και τι να κάνεις! Τίποτα! Αυτό δείχνει ζωή! Και σε κείνη την άλλη που μπορεί για δέκα ώρες να ήμασταν απέναντι και να μην χρειαζόταν να μιλήσουμε! Ξέρεις, η ασφάλεια μιας σχέσης, που δε χρειάζεται να προσποιηθείς για να την κατακτήσεις!

Σε κείνη που με στήνει…αλλά τελικά δε με «στήνει» ποτέ! Και σε κείνη την άλλη που επανέρχεται….Και σε κείνη που μου είπε φέτος ότι με αγαπάει τόσο στο ξεκάρφωτο, που παίζει και να μην το θυμάται! αυτά είναι όμως!

Σε αυτούς που με πλήγωσαν και φέτος! Να είστε καλά! Καλύτερο άνθρωπο με κάνετε!

Και γενικώς κατά πάσα πιθανότητα κανείς δε θα έχει φτάσει ως το τέλος, επειδή το «κειμενάκι» είναι λίγο πολύ (αρκετά) αγαπητό μου ημερολόγιο… οπότε και σε αυτούς που έφτασαν ως το τέλος!

15

Κλαίω... εγώ και όλη η Ελλάδα...
Από χθες ακούω διάφορες απόψεις...κάποιες ακόμη και υπέρ του αστυνομικού και της ΕΛ.ΑΣ γενικότερα...
ΕΛΕΟΣ... Δε θέλω πια άλλες κουβέντες...όχι άλλες αυτού του είδους υπεράσπισης..
Φτάνει πια τόση ανοχή...
Τι άλλο πρέπει να γίνει για να ξυπνήσουμε...
Βαρέθηκα να ακούω τα "δημοσιογραφικά" του τύπου: Πώς νιώθει η μητέρα;
Πώς λες να νιώθει ρε φίλε; Δεν ντρέπεσαι; Δεν έχεις τι να ρωτήσεις; Τότε μη ρωτάς τίποτα...
Τι σημασία έχει αν ήταν καλός μαθητής... δηλαδή αν ήταν κακός... έπρεπε να πεθάνει;
ΝΤΡΟΠΗ μας. Και άσε το σύστημα... ΝΤΡΟΠΗ σε όλους μας...
Ας θρηνήσουμε και μετά ας ξυπνήσουμε...χανόμαστε...
Καλό ταξίδι μικρέ μας άγγελε...ελπίζω εκεί που θα ταξιδέψεις να σου φερθούν καλύτερα.
Συγγνώμη...

Τελικά...

Καταδικασμένοι στην απομόνωση,
εγκλωβισμένοι, περιστρεφόμαστε
μέσα στο "εγώ" μας
νομίζουμε έτσι πως φτάνουμε στο τέλος,
μα δεν καταλαβαίνουμε ότι κοιτάμε δίχως να βλέπουμε,
ακούμε δίχως να καταννοούμε,
νιώθουμε δίχως να το θέλουμε
και έτσι θέλουμε ότι μας επιβάλλεται...
Τελικά ίσως και να τα καταφέρουν;

Βίασε 10χρονο κοριτσάκι ενώ κοιμόταν

Το διάβασα σήμερα στα διάφορα site... συγκλονιστικό... για ακόμη μια φορά, που δυστυχώς δε θα είναι η τελευταία... ας ελπίσω τουλάχιστον η απόφαση να καθησυχάσει κάπως εμάς... μια και η μικρή δε θα ηρεμήσει ποτέ...
"Το κοριτσάκι έχει τραυματιστεί και ψυχολογικά, όπως λένε οι γονείς του και κοιμάται στο δωμάτιο τους σ' ένα στρώμα που έχουν βάλει στο πάτωμα. Το 10χρονο κοριτσάκι κοιμόταν στην πάνω κουκέτα του δωματίου που μοιραζόταν με την αδελφή του, όταν αισθάνθηκε τα χέρια ενός άντρα στο σώμα της. Τρέμοντας από το φόβο, έμεινε ακίνητη, προσποιούμενη ότι κοιμάται, για να μην της κάνει κακό. Πίστευε ότι αν φώναζε, ίσως τη σκότωνε. Τη βίασε με την ησυχία του και μόνο όταν έφυγε, έτρεξε η μικρή κλαίγοντας στο δωμάτιο των γονιών της. Εκείνοι μη μπορώντας να φανταστούν ότι ήταν δυνατό να συμβεί κάτι τέτοιο, νόμισαν ότι είδε κάποιο εφιάλτη και την πήγαν πίσω στο δωμάτιό της να κοιμηθεί. Την άλλη μέρα το πρωί, όμως, ο πατέρας του παιδιού είδε που έλειπε το σύρμα από το παράθυρο και ειδοποίησε την αστυνομία. Ο ένοχος εντοπίστηκε και σήμερα βρίσκεται ενώπιον της δικαιοσύνης. Η εγκληματική πράξη συνέβη στις 15 Οκτωβρίου 2007, ο δε δράστης έμενε σε απόσταση 50 μέτρων από το σπίτι του θύματός του. Το κοριτσάκι έχει τραυματιστεί και ψυχολογικά, έχει γίνει η σκιά του εαυτού της, όπως λένε οι γονείς του και κοιμάται στο δωμάτιο τους σ' ένα στρώμα που έχουν βάλει στο πάτωμα. Ο δικηγόρος υπεράσπισης του 32χρονου που τη βίασε, είπε ότι ο δράστης νόμιζε ότι η μικρή ήταν 17 χρόνων και δεν μπόρεσε να προχωρήσει στη σεξουαλική πράξη όταν αντιλήφθηκε ότι δεν είχε ακόμη στα απόκρυφά της τα σημάδια εφηβείας. Η κατήγορος, όμως, ισχυρίστηκε ότι αυτό είναι ψέμα, δεδομένου ότι τη 10χρονη τη βίασε σεξουαλικά. Η απόφαση του δικαστηρίου θα βγει την ερχόμενη εβδομάδα. Ο δράστης εν τω μεταξύ κρατείται"....

Πού πήγε ο "πάγκος";

Και μετά τις διακοπές και την αρκετά μεγάλη άδεια, που φυσικά μας δόθηκε απλόχερα (για πολύ συγκεκριμένους λόγους) να 'μαστε πάλι πίσω...
Έτσι, ... "κάθε κατεργάρης στον πάγκο του"! Τώρα βέβαια αυτά ισχύουν μάλλον για ένα μέρος των αδειούχων, αφού οι υπόλοιποι, χωρίς να μπορώ να πω με βεβαιότητα αν είναι λιγότεροι ή περισσότεροι... ψάχνουν ακόμη τον "πάγκο" τους!

Θα μου πεις τώρα γιατί τον ψάχνουν! Ίσως ξέχασαν πού τον άφησαν, ίσως απλά χάθηκε, ίσως δεν θέλουν να τον βρουν ή ίσως και να τους τον πήραν ή να τον χάλασαν επίτηδες για μια ακόμη φορά...

Ελπίζω να μάθουμε σιγά σιγά τι συνέβη, γιατί ο χειμώνας φτάνει και το κρύο κάποιες φορές είναι ανυπόφορο, όταν δεν το θες...

Αυτά προς το παρόν!

Τίποτα...έτσι απλά...

Τώρα τι να πω...έχω να "χτυπήσω" καιρό, γιατί μάλλον έχω "χτυπήσει" εδώ και καιρό...
Σκέφτομαι τόσα πολλά και μου είναι αδύνατον να τα βάλω σε μια τάξη...Συμβαίνουν όμως και άλλα τόσα...Και όλα τόσο περίεργα, ίσως κάποια... απλά αδιαννόητα. Τώρα θα μου πεις είναι καλό όσο μεγαλώνεις να "βλέπεις" αλλιώς... γιατί έτσι διώχνεις τη μονοτονία μακριά... τη μονοτονία και τη μετριότητα...
Βέβαια, είναι και κάποια, που πραγματικά έχουν "ριζώσει" μέσα μου: όταν η κορυφή του δέντρου χαλάσει ή απλά σε ενοχλεί γιατί "σου κρύβει τον ήλιο", ναι μπορείς να την κόψεις... Αυτό όμως δε σημαίνει ότι φταίει η κορυφή, που σε ενόχλησε. Αν δεν υπήρχε η ρίζα εκεί, το δέντρο δε θα είχε γίνει ποτέ τόσο ψηλό και συχνά "ενοχλητικό". Η κορυφή αφού πάρει τον χρόνο της, θα ξαναμεγαλώσει και αφού σε ενόχλησε την πρώτη φορά, θα σου ξανακρύψει τον ήλιο...Μόνο αν μεταφέρεις τη ρίζα, θα βρεις τη λύση... είναι όμως αρκετά βαρύ για σένα, το ξέρω. Κουράστηκες αρκετά... το ξέρω... κάντο όμως, αφού έτσι έχεις μάθει...θα βρεις τον τρόπο.