Μπανίτσα Μανίτσα...

Οι διακοπές!!! Όταν γίνεται γυναικεία υπόθεση είναι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο απολαυστική... Διάβαζα τώρα τελευταία ένα θέμα με αναφορές γυναικών διαφόρων ηλικιών από εμπειρίες διακοπών. Όταν τελείωσε το τρισέλιδο μου έμεινε μόνο μία γεύση, ένα κοινό σημείο όλων των ιστοριών: "Μας αρέσει που περνάμε μπροστά στον καθρέφτη τόσο χρόνο, που μπορούμε να περιποιηθούμε, να γίνουμε κούκλες για να βγούμε έξω...Όχι όμως, το φλερτ δε μας αφορά.."
Το εν λόγω συμπαθητικό, καλοκαιρινό θεματάκι κατά τα άλλα, που ναι ήταν κάτι από άρωμα γυναίκας, εμένα μου προκάλεσε ενοχλητική στομαχική διαταραχή...Και όχι εντάξει δε σνομπάρω αυτές τις γυναίκες. Όμως απλά έχω να παρατηρήσω ότι δεν είναι όλες έτσι.
Αν ήμουν άντρας και λάτρης του γυναικείου φύλου δε θα μου άρεζε καθόλου να διάβαζα κάτι τέτοιο...Και το χειρότερο είναι: αν όλα αυτά με έπειθαν; κρίμα...
Ποιο είναι το σωστό και αν υπάρχει ή πώς μετριέται η θηλυκότητα δεν ξέρω, ξέρω όμως ότι υπάρχουν πολλές γυναίκες εκεί έξω, που δε θέλουν να ασχοληθούν με τα γοβάκια τους στις διακοπές. Που γουστάρουν να απολαύσουν την ανατολή και τη δύση από το ίδιο σημείο και το σημαντικότερο: γουστάρουν να φλερτάρουν δίχως eye liner και να το παραδεχτούν.
Πραγματικά καμιά φορά αναρωτιέμαι ποιον νοιάζει το eye liner και η γόβα όταν το κύμα φλερτάρει με την πετσέτα και το φεγγάρι με σένα...
Δεν ξέρω αν αυτό είναι "αντρικό" ή αν εγώ αγοροκόριτσο ή αν όλη αυτή η άποψη απλά ρηχή.
Δεν κατάλαβα ποτέ όμως και φυσικά αρνούμαι να το κάνω, πόσο σχετικός είναι ο αυθόρμητος ξαφνικός έρωτας με το μιλημένο, προσχεδιασμένο, "μπογιατισμένο" φλερτ...
Και τελικά τι μας γεμίζει περισσότερο στο ξημέρωμα; Η μουντζουρωμένη ματιά με τη θλιμμένη σκέψη της λάθος επιλογής στη μάσκαρα ή η καθαρή ματιά που εκπέμπει ευτυχία και τελικά μέσα στην καθαρότητα της βουτάει στη θάλασσα, απολαμβάνοντας το δροσερό της τέλος;.....

Έχει ρόδες το πλήρωμα στη ζωή;

Όσο και να αποφεύγω να σκέφτομαι και να ασπάζομαι απόψεις και ρήσεις που ξεκινούν με "ρόδες που γυρίζουν", συνεχίζουν με το "πλήρωμα του χρόνου", για να καταλήξουν συχνά στο πόσο "περίεργα παιχνίδια παίζει αυτή η ζωή", η οποία "καλή είναι, αλλά είναι με άλλον"....τόσο και πιο πολύ βρίσκομαι αντιμέτωπη με καταστάσεις που εξηγούνται μόνο έτσι...Και εντάξει όταν απλά τις ακούς, αν δε σου αρέσει γυρίζεις την πλάτη..όταν όμως συμβαίνουν μπροστά σου και όταν τα γεγονότα παίρνουν έκταση από εκεί που δεν το περιμένεις;
Τότε είναι που βρίσκομαι πάντα στην άβολη θέση να σκεφτώ όλα τα παραπάνω, μια και είναι η μόνη εξήγηση που μπορείς να δώσεις ή η μοναδική κριτική στο αποτέλεσμα που μπορείς να κάνεις ή να αντέξεις....
Θεωρούσα πάντα ότι προκειμένου να μας συμβεί κάτι, καλό ή κακό, ενδιαφέρον ή αδιάφορο, κάπου βάζουμε ο χεράκι μας, αν όχι έστω το μυαλουδάκι μας...η δύναμή του άλλωστε είναι τεράστια...Τον τελευταίο καιρό όμως παρατηρώ πως τα πράγματα είναι πάντα πιο απλά από ότι νομίζουμε και συχνά ακολουθούν τη δική τους σειρά....
Πάντα έψαχνα τη ρίζα ή την έβαζα εγώ και έπειτα την κορυφή για να νιώσω αρμονικά την ολοκλήρωση...Τις φορές που δεν έβρισκα την κορυφή, απλά προσπαθούσα και έκανα τα πάντα να την κοιτάξω.
Τελικά όμως ίσως είναι καλύτερα να μην κάνεις τα πάντα, να μην ψάχνεις πάντα τις κορυφές. Όταν δεν ασχοληθείς, όταν πραγματικά για λίγο έστω σου φύγει από το μυαλό, τότε μπορεί να τη δεις μπροστά σου, να τρυπώνει στο μπαλκόνι. Ξαφνιάζεσαι μεν, αλλά η μυρωδιά είναι οικεία. Είναι εκεί μπροστά σου, εκείνη τη στιγμή που δεν σε απασχολούσε. Που είχες ξεχάσει την ύπαρξή της...
Η γαλήνη ήρθε από μόνη της λοιπόν, η γαλήνη που φέρνει η δική της θέληση. Και τώρα ναι αφού θέλει, θα σου μιλήσει. Μα γι αυτό ήρθε...Κι εσύ μπορεί και να κοκκινίσεις από τη χαρά, την αμηχανία, αλλά βασικά από το απρόσμενο...Και δυστυχώς όταν τα διηγηθείς στη φίλη σου, δε θα χει να σου πει κάτι άλλο, παρά μόνο..."Ε, είδες ρόδα είναι και γυρίζει..."
Ε και; Δεν πειράζει! Ας αφήσουμε και τίποτα να το λύσει κανείς άλλος....

Άσπρο... στο δρόμο για Βασιλίτσα

Κι επειδή που και που αποτυπώνω και κάτι...και μια και κατάφερα να τις ανεβάσω (!), σκέφτηκα και να τις μοιραστώ...έτσι για να σπάσει λίγο και η απαισιοδοξία του blog...
και για να θυμόμαστε ότι θα πρέπει κάποιες στιγμές να αφήνουμε ίσως αυτήν την "κακιά" καθημερινότητα που μας ρουφάει...και να βλέπει και κάτι όμορφο το ματάκι μας...εκτός από γκρι...ξέρεις εκείνο το "τσιμεντί", θα έλεγα καλύτερα...

Υγ...οκ για μια γεύση είναι...ο ερασιτεχνισμός θα διορθωθεί σύντομα!

..really....where is my mind...?

Με συντροφεύει απλά πολύ συχνά...

"Isn't it marvelous that we have been given the gift of seeing and hearing?
Of course, seeing gives us a wonderful picture of the world around us, but I
wonder how many of you think about hearing as giving us wonderful soundpictures...
For, sounds are really tone colours that give us a picture of what we hear.
We have all enjoyed show-and-tell at school. But, how many of you have
played the exciting game of hear-and-tell ?
We will now hear sounds. Can you tell us what they are? And, who or what, is
making them?
Lets try... First, close your eyes, and when you hear each sound, try to
guess what it is... Either say what it is, or, if you are alone, just think
about it...
Island breezes, and your travel-shop teases,
And all you want is a raise, yeah,
For all of the sunshine,
Better make you be mine,
Forever and no more,
All you do is play guitar and the melody for me, melody, melodies...
You're .. My .. Life.

And you don't even boast of your extra-fine life or your flash ship upholstery,
All I can recollect - 'You better wear your best white dress'
Your .. Whole .. Life ..
where is my mind?? "


Υγ. Μα δεν είναι για να σε ακολουθεί;

Καληνύχτα....

Κοιμήσου τώρα… Τώρα μπορείς να ηρεμήσεις. Είμαστε οι δυο μας. Επιλέξαμε να είμαστε οι δυο μας…Κοιμήσου και δε θα αφήσω κανέναν να σε πειράξει, κανέναν να σε ξυπνήσει, μα σίγουρα κανέναν να σε «χαλάσει»….
Αυτή η φορά θα είναι διαφορετική, το νιώθεις κι εσύ…
Μείνε για όσο θέλεις, φτάνει να ηρεμήσεις.
Δε θα σου βάλω όρους, τουλάχιστον όχι σαν αυτούς που έχεις συνηθίσει, όχι σαν αυτούς που σε ενοχλούν και όχι σαν αυτούς που δε σου αρέσουν…
Μόνο ένα πράγμα θα σου ζητήσω, και θα στο ζητήσω με αγάπη
Με πολλή αγάπη για σένα και εμένα...όταν ξυπνήσεις....Χαμογέλασέ μου!
Σου αξίζει δεν νομίζεις; Μου αξίζει…, διαφωνείς;

Πάει ο παλιός ο χρόνος...

Πάει πέταξε και αυτή η χρονιά…Να πάει και να μην ξανάρθει ίδια δηλαδή…Ας ελπίσουμε σε κάτι καλύτερο… ότι και να είναι όμως ένα «μνημόσυνο»- αφιέρωση το έχω ανάγκη…έτσι για να μην ξεχνάμε και να έχουμε να συγκρίνουμε το 2009 όταν θα μας αφήνει και εκείνο….

Βέβαια αυτά που «είδαν» τα δικά μου μάτια…μπορεί άλλους να τους αφήνουν αδιάφορους…αλλά ας πούμε για παράδειγμα μπορώ να ξεχάσω εγώ τον Ομπάμα; Και λόγω δουλειάς δηλαδή δε νομίζω να έχω ασχοληθεί με άλλον άντρα τόσο πολύ στη ζωή μου!!! Θα βγει, δε θα βγει….τι θα γίνει! Βγήκε τελικά και το αν ησυχάσαμε θα φανεί!!!

Οικονομική κρίση! Τι να πεις τώρα; Τουλάχιστον μας λύθηκε η απορία γιατί η Ελλάδα αγγίζει τη φτώχεια! Η παγκόσμια οικονομική κρίση φταίει
(όπως ισχυρίζονται!!!)..Ε ναι, μα δε θυμάστε το 2007 που ήμασταν πλούσιοι;

Ολυμπιακοί αγώνες, πανικός στο Πεκίνο για να αγγίξουν όλα την τελειότητα για το μεγάλο γεγονός….εμείς που δεν ασχολούμαστε και πολύ, τουλάχιστον είχαμε τη ευκαιρία να γνωρίσουμε τους δύο σούπερ αθλητές, Μάικλ Φελπς και Γιουσέιν Μπολτ και να τους θαυμάσουμε! Καλά που ήταν αυτοί δηλαδή και είδαμε θέαμα, μια κάποια από τα καμάρια μας τα… ντοπάρισαν!;

Φυσικά πώς μπορώ να ξεχάσω το θλιβερό γεγονός που «έπεσε» πάνω στους Ολυμπιακούς…. Ρωσία- Γεωργία: αστραπιαία βία με αμέτρητους νεκρούς…

Μιανμάρ τον Μάιο: ο «Ναργκίς» χτυπά, καταστρέφει τα πάντα… και μετά «χτυπά» και η γραφειοκρατία! Η χούντα δεν επέτρεψε την είσοδο στις διεθνείς ομάδες διάσωσης…

Είναι και άλλα πάρα πολλά….αλλά πάμε λίγο στα δικά μας. Δεκέμβρης του 08: Σφαίρα αστυνομικού- Αλέξης- Εξάρχεια….και μετά αυτό ήταν… Η χώρα καίγεται.

Φέτος αντί να πάρω τα κλασικά ”forwarded” sms, πήρα: «Όσες μολότοφ ρίχτηκαν σε όλη τη χώρα φέτος, τόσες χαρές σου εύχομαι να έχεις το νέο έτος». Μάλλον μου εύχονται πολλές πολλές χαρές, ε;

Μια ελάχιστη αναφορά σε Βατοπέδι, έτσι γιατί υπήρχε και απασχολεί ακόμη… αλλά τους βαρέθηκα «Άντε, Θοδωρή πάρε τη γυναικούλα σου και τράβα σπιτάκι σου» και συ και όλοι! Γίνετε να πατήσουμε ένα κουμπί και να ξυπνήσουμε σε άλλη χώρα; Κουράσατε και χάσατε…Δε φάνηκε ακόμη, αλλά θα φανεί! Και εύχομαι τότε να πονέσει….

Λέτζερ και Παπαχρόνης: «Έφυγαν» νωρίς…Κρίμα, είχαν πολλά να δώσουν…Σεργιαννόπουλος: «Έφυγε» και για μέρες μετά σίγουρα δεν ηρέμησε… Για μια ακόμη φορά δυστυχώς φάνηκε η ποιότητα μας. Οι κριτές των πάντων έπιασαν δουλειά και «έτριψαν» τα χεράκια τους. Τι περιμένεις βέβαια όταν αυτό αποτελεί για αυτούς ένα διάλειμμα στο μονοπώλιο του ενδιαφερόντος τους: «Να γίνει ή όχι σήριαλ η ζωή της Βουγιουκλάκη;»

Και λίγο για την ποπ αλλαγή στην καθημερινότητα μας: άπειρες συζητήσεις για μήνες για τα εισιτήρια με προορισμό την πολυπόθητη συναυλία: Madonna on stage!

Αυτά και άλλα πολλά είχε η χρονιά μας….και καλά και όχι. Ας ελπίσουμε το 09 να πάρει ότι μας πόνεσε το 08….

Απλά επειδή εκτός από τον κόσμο, είναι και ο δικός μας ο microκοσμος με τις δικές του απλές και όμορφες ή άσχημες καταστάσεις… εγώ (τώρα μπορώ χαλαρά να θεωρηθώ και μελό και γραφική αλλά θέλω να το κάνω…)θα αναφερθώ και σε αυτούς που «στιγμάτισαν» τη δική μου καθημερινότητα. Αρχικά στους συναδέλφους μου, που μετά από ενάμιση χρόνο τους άφησα και δεν το κρύβω ότι στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Δύσκολο να πετύχεις τέτοιο κλίμα σε τέτοια δουλειά. Βέβαια αυτό έπρεπε να το έχει καταλάβει και κάποιος άλλος και να το «εκμεταλλευτεί» κιόλας. Αλλά τι να πεις! Δε μπορεί να είναι όλα τέλεια!

Στα δύο πουλιά που πέταξαν για αλλού! Κι όχι τίποτα άλλο ξαναμετακόμισα, εκεί που το χα συνηθίσει! Και έχασα και το χαλαρωτικό τσαγάκι- κρασάκι και κους κους τα βράδια με τη φιλεναδούλα !

Στους φίλους μου και ειδικά στους Γ & Γ & Μ που ήταν και είναι εκεί…Αν και εσένα Γ2 πάει η Αγγλία σε κέρδισε! Και εσύ ρε Μ «κατέβα λίγο να σε δούμε!» γιατί του χρόνου δε θα έχει αναφορά!

Σε εκείνον που ήρθε, αλλά έφυγε… Ξέρεις αυτά τα ξαφνικά, ξαφνικά αρχίζουν, ξαφνικά τελειώνουν! Τώρα καλά τα λέμε, τότε τι κάνουμε που δεν το καταλαβαίνουμε! Ε το πολύ σου αφήνουν κανένα «κουσουράκι» και τους θυμάσαι θες δε θες όταν αλλάζει ο καιρός!

Σε αυτόν που με στηρίζει έτσι απλά! Ζήτω η τεχνολογία και οι καλοί άνθρωποι!

Αν και δεν πρέπει, αλλά και σε εκείνον που με έχει περάσει για την αίθουσα αναμονής για καπνιστές μεταξύ δύο ταξιδιών εδώ και χρόνια! Το κάπνισμα απαγορεύεται και εδώ πια! Κοίτα την πινακίδα!

Στους μαθητές μου, γιατί αυτά τα παιδάκια είναι που αρχίζουν να με κάνουν να αγαπώ το νέο μου επάγγελμα!

Σε αυτούς που χαμογελάνε! Που μπορούν ακόμη να λένε σε αγαπώ και ζητούν συγγνώμη όταν φταίνε!

Σε εκείνη τη φίλη μου που freakάρει μονίμως τελευταία…Θα μου πεις και τι να κάνεις! Τίποτα! Αυτό δείχνει ζωή! Και σε κείνη την άλλη που μπορεί για δέκα ώρες να ήμασταν απέναντι και να μην χρειαζόταν να μιλήσουμε! Ξέρεις, η ασφάλεια μιας σχέσης, που δε χρειάζεται να προσποιηθείς για να την κατακτήσεις!

Σε κείνη που με στήνει…αλλά τελικά δε με «στήνει» ποτέ! Και σε κείνη την άλλη που επανέρχεται….Και σε κείνη που μου είπε φέτος ότι με αγαπάει τόσο στο ξεκάρφωτο, που παίζει και να μην το θυμάται! αυτά είναι όμως!

Σε αυτούς που με πλήγωσαν και φέτος! Να είστε καλά! Καλύτερο άνθρωπο με κάνετε!

Και γενικώς κατά πάσα πιθανότητα κανείς δε θα έχει φτάσει ως το τέλος, επειδή το «κειμενάκι» είναι λίγο πολύ (αρκετά) αγαπητό μου ημερολόγιο… οπότε και σε αυτούς που έφτασαν ως το τέλος!

15

Κλαίω... εγώ και όλη η Ελλάδα...
Από χθες ακούω διάφορες απόψεις...κάποιες ακόμη και υπέρ του αστυνομικού και της ΕΛ.ΑΣ γενικότερα...
ΕΛΕΟΣ... Δε θέλω πια άλλες κουβέντες...όχι άλλες αυτού του είδους υπεράσπισης..
Φτάνει πια τόση ανοχή...
Τι άλλο πρέπει να γίνει για να ξυπνήσουμε...
Βαρέθηκα να ακούω τα "δημοσιογραφικά" του τύπου: Πώς νιώθει η μητέρα;
Πώς λες να νιώθει ρε φίλε; Δεν ντρέπεσαι; Δεν έχεις τι να ρωτήσεις; Τότε μη ρωτάς τίποτα...
Τι σημασία έχει αν ήταν καλός μαθητής... δηλαδή αν ήταν κακός... έπρεπε να πεθάνει;
ΝΤΡΟΠΗ μας. Και άσε το σύστημα... ΝΤΡΟΠΗ σε όλους μας...
Ας θρηνήσουμε και μετά ας ξυπνήσουμε...χανόμαστε...
Καλό ταξίδι μικρέ μας άγγελε...ελπίζω εκεί που θα ταξιδέψεις να σου φερθούν καλύτερα.
Συγγνώμη...

Τελικά...

Καταδικασμένοι στην απομόνωση,
εγκλωβισμένοι, περιστρεφόμαστε
μέσα στο "εγώ" μας
νομίζουμε έτσι πως φτάνουμε στο τέλος,
μα δεν καταλαβαίνουμε ότι κοιτάμε δίχως να βλέπουμε,
ακούμε δίχως να καταννοούμε,
νιώθουμε δίχως να το θέλουμε
και έτσι θέλουμε ότι μας επιβάλλεται...
Τελικά ίσως και να τα καταφέρουν;

Βίασε 10χρονο κοριτσάκι ενώ κοιμόταν

Το διάβασα σήμερα στα διάφορα site... συγκλονιστικό... για ακόμη μια φορά, που δυστυχώς δε θα είναι η τελευταία... ας ελπίσω τουλάχιστον η απόφαση να καθησυχάσει κάπως εμάς... μια και η μικρή δε θα ηρεμήσει ποτέ...
"Το κοριτσάκι έχει τραυματιστεί και ψυχολογικά, όπως λένε οι γονείς του και κοιμάται στο δωμάτιο τους σ' ένα στρώμα που έχουν βάλει στο πάτωμα. Το 10χρονο κοριτσάκι κοιμόταν στην πάνω κουκέτα του δωματίου που μοιραζόταν με την αδελφή του, όταν αισθάνθηκε τα χέρια ενός άντρα στο σώμα της. Τρέμοντας από το φόβο, έμεινε ακίνητη, προσποιούμενη ότι κοιμάται, για να μην της κάνει κακό. Πίστευε ότι αν φώναζε, ίσως τη σκότωνε. Τη βίασε με την ησυχία του και μόνο όταν έφυγε, έτρεξε η μικρή κλαίγοντας στο δωμάτιο των γονιών της. Εκείνοι μη μπορώντας να φανταστούν ότι ήταν δυνατό να συμβεί κάτι τέτοιο, νόμισαν ότι είδε κάποιο εφιάλτη και την πήγαν πίσω στο δωμάτιό της να κοιμηθεί. Την άλλη μέρα το πρωί, όμως, ο πατέρας του παιδιού είδε που έλειπε το σύρμα από το παράθυρο και ειδοποίησε την αστυνομία. Ο ένοχος εντοπίστηκε και σήμερα βρίσκεται ενώπιον της δικαιοσύνης. Η εγκληματική πράξη συνέβη στις 15 Οκτωβρίου 2007, ο δε δράστης έμενε σε απόσταση 50 μέτρων από το σπίτι του θύματός του. Το κοριτσάκι έχει τραυματιστεί και ψυχολογικά, έχει γίνει η σκιά του εαυτού της, όπως λένε οι γονείς του και κοιμάται στο δωμάτιο τους σ' ένα στρώμα που έχουν βάλει στο πάτωμα. Ο δικηγόρος υπεράσπισης του 32χρονου που τη βίασε, είπε ότι ο δράστης νόμιζε ότι η μικρή ήταν 17 χρόνων και δεν μπόρεσε να προχωρήσει στη σεξουαλική πράξη όταν αντιλήφθηκε ότι δεν είχε ακόμη στα απόκρυφά της τα σημάδια εφηβείας. Η κατήγορος, όμως, ισχυρίστηκε ότι αυτό είναι ψέμα, δεδομένου ότι τη 10χρονη τη βίασε σεξουαλικά. Η απόφαση του δικαστηρίου θα βγει την ερχόμενη εβδομάδα. Ο δράστης εν τω μεταξύ κρατείται"....

Πού πήγε ο "πάγκος";

Και μετά τις διακοπές και την αρκετά μεγάλη άδεια, που φυσικά μας δόθηκε απλόχερα (για πολύ συγκεκριμένους λόγους) να 'μαστε πάλι πίσω...
Έτσι, ... "κάθε κατεργάρης στον πάγκο του"! Τώρα βέβαια αυτά ισχύουν μάλλον για ένα μέρος των αδειούχων, αφού οι υπόλοιποι, χωρίς να μπορώ να πω με βεβαιότητα αν είναι λιγότεροι ή περισσότεροι... ψάχνουν ακόμη τον "πάγκο" τους!

Θα μου πεις τώρα γιατί τον ψάχνουν! Ίσως ξέχασαν πού τον άφησαν, ίσως απλά χάθηκε, ίσως δεν θέλουν να τον βρουν ή ίσως και να τους τον πήραν ή να τον χάλασαν επίτηδες για μια ακόμη φορά...

Ελπίζω να μάθουμε σιγά σιγά τι συνέβη, γιατί ο χειμώνας φτάνει και το κρύο κάποιες φορές είναι ανυπόφορο, όταν δεν το θες...

Αυτά προς το παρόν!

Τίποτα...έτσι απλά...

Τώρα τι να πω...έχω να "χτυπήσω" καιρό, γιατί μάλλον έχω "χτυπήσει" εδώ και καιρό...
Σκέφτομαι τόσα πολλά και μου είναι αδύνατον να τα βάλω σε μια τάξη...Συμβαίνουν όμως και άλλα τόσα...Και όλα τόσο περίεργα, ίσως κάποια... απλά αδιαννόητα. Τώρα θα μου πεις είναι καλό όσο μεγαλώνεις να "βλέπεις" αλλιώς... γιατί έτσι διώχνεις τη μονοτονία μακριά... τη μονοτονία και τη μετριότητα...
Βέβαια, είναι και κάποια, που πραγματικά έχουν "ριζώσει" μέσα μου: όταν η κορυφή του δέντρου χαλάσει ή απλά σε ενοχλεί γιατί "σου κρύβει τον ήλιο", ναι μπορείς να την κόψεις... Αυτό όμως δε σημαίνει ότι φταίει η κορυφή, που σε ενόχλησε. Αν δεν υπήρχε η ρίζα εκεί, το δέντρο δε θα είχε γίνει ποτέ τόσο ψηλό και συχνά "ενοχλητικό". Η κορυφή αφού πάρει τον χρόνο της, θα ξαναμεγαλώσει και αφού σε ενόχλησε την πρώτη φορά, θα σου ξανακρύψει τον ήλιο...Μόνο αν μεταφέρεις τη ρίζα, θα βρεις τη λύση... είναι όμως αρκετά βαρύ για σένα, το ξέρω. Κουράστηκες αρκετά... το ξέρω... κάντο όμως, αφού έτσι έχεις μάθει...θα βρεις τον τρόπο.

"Δε θέλω καρδιά μου να κλαις"

Είχα μια κουβέντα χθες... κι ετσι απλά (όσο απλό μπορεί να είναι, που δεν ξέρω αν μπορεί)... θυμηθήκαμε τον Άσιμο, όταν γύρισα τον "άκουσα" πάλι... κάτι που είχα χρόνια να κάνω είναι η αλήθεια...και κακώς...
Δε θα σχολιάσω τίποτα άλλο, έτσι για να μην χαλάσω, αυτό που ακολουθεί..:

"Τον πόλεμο μισώ, κι απ' τη ζωή αποζητώ
Να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
Κι ας ήταν μια φορά, να μ' είχες πάρει αγκαλιά
Το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.........

Δε θέλω καρδιά μου να κλαις για όσα περάσαμε χθες,
χαλάσανε τόσα πολλά μα βρες μονοπάτι ξανά,
δεν ξέρει ο κόσμος να ζει, κατέβα να πάμε πεζοί,
εκεί που καθένας ζητά να βρει τη μιλιά του ξανά".......(Ν. Ασιμος)

Πολύ μπροστά η ... Βραζιλία!

Το παραθέτω όπως ακριβώς δημοσιεύτηκε στο site της Καθημερινής... και οι σκέψεις δικιές σας..

Εγχειρήσεις αλλαγής φύλου δημοσία δαπάνη στη Βραζιλία

Η κυβέρνηση της Βραζιλίας θα αρχίσει να πληρώνει για τις εγχειρήσεις αλλαγής φύλου στα δημόσια νοσοκομεία, μετέδωσαν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, επικαλούμενα δηλώσεις του προέδρου Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα και του υπουργού Υγείας, Ζοζέ Γκόμες Τεμποράο.
Ο υπουργός Υγείας έκανε την ανακοίνωση αυτή αργά το βράδυ της Πέμπτης, όταν, μαζί με τον Λούλα, άνοιξαν τις εργασίες του πρώτου Εθνικού Συνεδρίου Συνέδριο Ομοφυλοφίλων, Λεσβιών, Αμφισεξουαλικών, Τραβεστί και Τρανσέξουαλ, που διεξάγεται στην Μπραζίλια.
Ο Γκόμες Τεμποράο είπε ότι η απόφαση αυτή είναι σύμφωνη με την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση όσον αφορά τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Ο Λούλα είπε μάλιστα ότι η άρνηση του κράτους να πληρώσει αυτές τις εγχειρήσεις ισοδυναμεί με «διάκριση».
Όταν πληρώνετε φόρους κανείς δεν σας ρωτάει ποιος είναι ο σεξουαλικός προσανατολισμός σας. Γιατί να γίνονται διακρίσεις σε βάρος σας όταν αποφασίζετε ελεύθερα τι θα κάνετε με το κορμί σας;» διερωτήθηκε ο πρόεδρος της Βραζιλίας.
Το Ομοσπονδιακό Ιατρικό Συμβούλιο της Βραζιλίας είχε εγκρίνει τις εγχειρήσεις αυτές στα τέλη της δεκαετίας του 1990 όμως μέχρι τώρα γίνονταν μόνο σε ιδιωτικές κλινικές και το κόστος τους είναι πολύ υψηλό. Όπως είπε ο Γκόμες Τεμποράο, αρχικά οι επεμβάσεις αυτού του είδους θα γίνονται μόνο στα πανεπιστημιακά νοσοκομεία των μεγάλων πόλεων.

Ζήτω οι μαϊντανοί!!

Και οι ειδήμονες ξαναχτυπούν.
Φαίνεται πως όλοι αυτοί οι «μαϊντανοί» περιμένουν να γίνει κάτι τόσο άσχημο, προκειμένου να βγουν στα παράθυρα και να αρχίσουν να αναλύουν. Ο αγαπητός ηθοποιός είναι νεκρός. Είναι νεκρός εδώ και μέρες. Δεν είναι ώρα πια να σταματήσει το «σίριαλ»; Ο Νίκος Σεργιανόπουλος έφυγε από τη ζωή και τότε θυμήθηκαν όλοι να αναλύσουν κάθε λογής κοινωνικό φαινόμενο.
Παριστάνοντας τους «επιτυχημένους» ντετέκτιβ, γιατροί, δικηγόροι, ψυχολόγοι και δημοσιογράφοι αναλύουν καθημερινά τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις και τη μάστιγα των ναρκωτικών. Όλα αυτά όμως τα θυμηθήκαμε τώρα και με αφορμή έναν άνθρωπο, επειδή τυγχάνει να είναι επώνυμος. Κάποια στιγμή όμως πρέπει όλοι αυτοί να σκεφτούν ότι πιθανόν παρακολουθεί ειδήσεις, «πρωινάδικα» και όλες τις άλλες «κουσκουσιάρικες» εκπομπές, η μητέρα του, η αδερφή του και η οικογένεια του. Και όλοι αυτοί πραγματικά πενθούν… μα μάλλον δεν τους αφήνουν.
Οι επιλογές ήταν δικές του και τώρα πια δε μπορεί να απαντήσει σε τίποτα. Δεν μπορείς την ώρα που ο άλλος «έφυγε», να του ασκείς κριτική για τον τρόπο ζωής του. Φτάνει πια. Λίγο αξιοπρέπεια και ελάχιστος σεβασμός.
Ξαφνικά, όταν οι εκπομπές δεν «παίζουν» αυτό καθαυτό το γεγονός, αρκούνται στο να παίξουν θέματα για την ανδρική πορνεία, την ομοφυλοφιλία και τα ναρκωτικά. Γιατροί κάθε ειδικότητας και ψυχολόγοι κάνουν λόγο για τους κινδύνους του «αγοραίου» έρωτα. Αφήστε να περάσει λίγος καιρός. Κάποιοι άνθρωποι υποφέρουν πραγματικά.
Σταματήστε, γιατί αλλιώς θα κλείσει για πάντα η ΤV. Και το εύχομαι.

Τρέξτε να δω που θα φτάσουμε!

Είναι δουλειές που όταν σε βάζουν σε όρια...απλά δε μπορείς...δεν ξέρω αν εγώ είμαι η περίεργη, παρατήρησα όμως και τα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν ήχησε στα αυτιά μας η λέξη "παρουσιολόγιο"...Ε, ας βγάλουμε και έναν "παρουσιολόγο" τότε..τον καλύτερο συνάδελφο...!Τι να πω!

Μπορεί κάποιος που δουλεύει για παράδειγμα στο δημόσιο...να διαβάσει τα παραπάνω και να του φανούν κάπως...εμείς όμως είμαστε άλλοι κατάσταση, άλλη "πάστα", άλλη φάση εντελώς για να το πω πιο απλά...

Δε μπορεί κάποιος που δεν είναι εντάξει να έχει τέτοιες απαιτήσεις...!; κι όμως μπορεί..
κι ας μην έχουμε ασφάλιση, κι ας κάνουμε και άλλες δουλειές για να τα βγάλουμε πέρα ή έστω για να μπορούμε να πάμε σε ένα γιατρό!

Και μετά σου λέει G700! Αυτό δεν είναι μόνο η Γενιά τον 700, είναι η γενιά των "χίλιων κομματιών"..αυτών που δεν έχουν προσωπική ζωή και αυτών που δεν έχουν χρόνο ούτε καν να ερωτευτούν! Και ναι, αυτό είναι πρόβλημα...

Ταλαιπωρία δίχως νόημα και πάλι!

Λήγουν την Παρασκευή οι αιτήσεις για τους ωρομίσθιους και αναπληρωτές καθηγητές για το σχολ. έτος 2008- 2009. Στο κτίριο της Σαπφούς λοιπόν χθες συνέβαινε το αδιαχώρητο. Δε λέω οι υπάλληλοι προσπάθησαν για το καλύτερο …πώς όμως γίνεται να εξυπηρετηθούν όλες οι ειδικότητες από μόλις τρία άτομα; Η μάλλον δύο αφού ο ένας μονίμως έκανε διάλειμμα; Δε θα αναφερθώ ιδιαίτερα σε όλους όσους: «Απλά μια ερώτηση να κάνω», γιατί απλά κι εγώ μια «αίτηση να δώσω!» θέλω. Υπάρχουν στην είσοδο «Πληροφορίες» κύριοι μου!
Και όλα αυτά στην εποχή του διαδικτύου, που όπως είπε και κάποιος αγανακτισμένος: «παπούτσια από Αμερική μπορώ να αγοράσω, μια αίτηση στο ΥΠΕΠΘ όμως ηλεκτρονικά, γιατί δε μπορώ να κάνω»; Ε, ναι ταλαιπωρία δίχως νόημα, που κάποια στιγμή πρέπει να λάβει τέλος και στη χώρα μας!
Και φυσικά χωρίς αυτό να σημαίνει ομαδικές απολύσεις!
ΕΛΕΟΣ! Γιατί να πρέπει να χάνουμε ένα ολόκληρο πρωινό για να παραδώσουμε μια αίτηση;
Μας ρωτούν αν μπορούμε να το διαθέσουμε; Η αν μπορούν να μας το χαρίσουν οι εργοδότες μας; Δεν περιμένουμε όλοι από αυτό, για να ζήσουμε, ούτε αυτό για να δουλέψουμε!

Πρώτη Μαίου

Από χθες το βράδυ αγχώθηκα, για το πώς θα μεταφερθώ στη δουλειά μου, στο κέντρο...βλέπετε διάφορα δημοσιεύματα "φρόντισαν" να μας αγχώσουν... δε θα έχει λεωφορεία, δε θα έχει ταξί κτλ...τι να πεις!
Οφείλω να ομολογήσω ότι έφτασα νωρίτερα από κάθε άλλη φορά, η διαδρομή του λεωφορείου ήταν διάρκειας μόλις 15 λεπτών, ενώ άλλες φορές φτάνει και τα 50. Η δε πόλη ήταν "όμορφα" άδεια... Άδεια, ναι...
Στις συγκεντρώσεις τα άτομα μπορούσες να τα μετρήσεις με άνεση. Η δε ηλικία τους άξια αναφοράς (45-65)... Υπήρχαν βέβαια και οι νεολαίοι, με το classic κόκκινο μπλουζάκι του Τσε...! Κι ας φώναζαν από τα μεγάφωνα ότι σήμερα δεν είναι αργία, αλλά απεργία..
Δυστυχώς όμως ξέρω ότι οι περισσότεροι γνωστοί μου δουλεύουν, ενώ όσοι δε δουλεύουν άδραξαν την ευκαιρία και απολαμβάνουν τον ήλιο σε κάποια εξοχή...
Δεν ξέρω αν οι εποχές "φθείρονται", πάντως οι συνήθειες αλλάζουν...

Ξαφνικά κατάλαβα: υπήρχε πρόβλημα!

Ήρθε προχθές η γιαγιά από το σπίτι...σε μία από τις "σπάνιες" εμφανίσεις της... δε θέλει λέει να μας να ενοχλεί...κάθησε, στέλνω ένα mail κι έρχομαι, της λέω. Ήρθε δίπλα μου, τι είναι παιδί μου το mail; ακούω και ξανακούω, μα δεν καταλαβαίνω...κι εκεί ξεκίνησε το βάσανο!
Προσπάθησα με απλά λόγια, έκανε ότι κατάλαβε...τουλάχιστον έδειχνε ότι είχε διάθεση...

Διερωτώμαι όμως: Πώς μπορείς άραγε να το μεταφέρεις σε εκείνη τη γενιά; Κι εγώ δε λέω να μιλάμε για internet, να μιλάμε για διαδίκτυο. Να μιλάμε για ηλεκτρονική αλληλογραφία, κι όμως και πάλι υπάρχει... χάσμα και... χάος.
Της είπα λοιπόν ότι αντί να στείλω γράμμα από το ταχυδρομείο...το στέλνω από εδώ...
Κι εκείνη απλά χαμογέλασε και είπε... ωραία!Κι εγώ ένιωσα περίεργα...
Μια τόσο βασανισμένη γενιά που κουράστηκε πραγματικά πολύ... απλά πλέον δεν καταλαβαίνει τίποτα...άδικο έτσι;
Ξέρω πως δε φταίμε, μα λίγο... ας τους διευκολύνουμε... όπου μπορούμε.

Η ευθανασία στο προσκήνιο ξανά στη Γαλλία

Συγκλονίζει η παρακάτω ιστορία… και οι απόψεις πάλι διχάζονται…Όχι μόνο στη Γαλλία: η ευθανασία σε τέτοιες περιπτώσεις μήπως τελικά πρέπει να γίνει αποδεκτή; Πώς να ζήσεις έτσι και σε ποιον αξίζει να ζει έτσι;
Παραθέτω τα παρακάτω αποσπάσματα και το γεγονός που στάθηκε αφορμή για την ανάρτησή μου…

"Το δικαίωμα στην ευθανασία επαναφέρει στο προσκήνιο η υπόθεση της γαλλίδας δασκάλας Σαντάλ Σεμπίρ, η οποία διανύει το τελικό στάδιο της σπάνιας νόσου από την οποία πάσχει από το 2002 και υποφέρει από φρικτούς πόνους.
Σύντομα θα πεθάνει. Έχει χάσει τις αισθήσεις της γεύσης, της όσφρησης και την όρασή της… Η άλλοτε δυναμική δασκάλα ζητά από τη γαλλική δικαιοσύνη το δικαίωμα στην ευθανασία. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου της Ντιζόν θα αποφανθεί τη Δευτέρα για το αίτημά της. Η πρώην εκπαιδευτικός και μητέρα τριών παιδιών που κατοικεί στην περιοχή Πλομπιέρ-λε-Ντιζόν στην κεντροανατολική Γαλλία, έμαθε το 2002 ότι έχει προσβληθεί από νευροβλάστωμα στη ρινική κοιλότητα και στους παραρρινίους κόλπους, έναν ανίατο, επώδυνο, κακοήθη όγκο.Η ιδιαίτερα σπάνια ασθένεια, με 200 κρούσματα να έχουν καταγραφεί παγκοσμίως τα τελευταία 20 χρόνια, εξελίσσεται προκαλώντας μη αναστρέψιμη παραμόρφωση του προσώπου και φρικτούς πόνους. «Σήμερα έχω φθάσει στα άκρα αυτού που μπορώ να αντέξω. Ο γιος μου και οι κόρες μου δεν μπορούν πλέον να με βλέπουν να υποφέρω» είχε δηλώσει στις 27 Φεβρουαρίου. Η Σαντάλ Σεμπίρ που αντιτίθεται στην αυτοκτονία και δηλώνει έτοιμη να ταξιδέψει στην Ελβετία, το Βέλγιο ή την Ολλανδία όπου η ευθανασία είναι πλέον νόμιμη, επιθυμεί η γαλλική Δικαιοσύνη να αναλάβει τις ευθύνες της.

Ο θάνατος του 22χρονου Βενσέν

Ο νόμος του 2005 που ισχύει στη Γαλλία αναγνωρίζει, σε ορισμένες περιπτώσεις, το δικαίωμα να αφεθεί κάποιος να πεθάνει με τη διακοπή κάθε θεραπείας, χωρίς ωστόσο να επιτρέπει σε γιατρούς να ασκούν ευθανασία. Ο νόμος ψηφίστηκε ύστερα από την υπόθεση που είχε προκαλέσει σάλο στη Γαλλία, τον θάνατο του Βενσέν Ιμπέρ, ενός 22χρονου τετραπληγικού, μετά την παρέμβαση της μητέρας του και του γιατρού του.
Θύμα τροχαίου το 2000, που τον είχε αφήσει παράλυτο, χωρίς όραση και χωρίς ομιλία, ο Ιμπέρ είχε εκφράσει την επιθυμία να πεθάνει και μάλιστα είχε στείλει επιστολή στον τότε πρόεδρο Ζακ Σιράκ, αναζωπυρώνοντας τότε τις ατέρμονες συζητήσεις στη Γαλλία περί ευθανασίας".

Junk φιλίες

Το θέμα είναι απλό η μάλλον σύνθετο;δεν ξέρω ακόμη...
...στην εποχή του junk food και όλων των τόσων άλλων junk.... έγιναν και οι διαπροσωπικές σχέσεις κάπως έτσι...JUNK...
Κι αναρωτιέμαι... γιατί να πονάς, να στέκεσαι και να σκέφτεσαι με και για τον άλλον;...
Όταν το κάνεις, λες είναι φίλος με χρειάζεται..το θέλω, το θέλει και είμαι εκεί.
Φίλε, είμαι εδώ για σένα...στηρίξου...και δίνεις όλο σου τον εαυτό...και μοιράζεσαι και πονάς και νιώθεις...ακόμη κι αν δε μπορείς, προσπαθείς...
όχι γιατί περιμένεις το ίδιο...αλλά γιατί είναι φίλος.
Τι γίνεται όμως όταν εκείνη τη μέρα, τη δική σου κακή, τη δική σου στιγμή μοναξιάς που δεν την έχεις επιλέξει... δεν ξέρεις που να απευθυνθείς; Δεν είναι άδικο;
Τώρα θα μου πείτε... όλα άδικα είναι...ναι, αλλά δε μπορούμε να ζούμε έτσι...για πόσο;
Γιατί τόσος "παρτακισμός" ρε παιδιά;